Chapter 1

                                                  Prawda

                                          Perspektywa Camille

Dzień jak co dzień z jedną małą różnicą. Dziś zaczyna się szkoła. Eva i Gabriella mają być po mnie za półtorej godziny a ja jestem w kompletnej rozsypce. Zaczęłam wybierać coś do ubrania. Postawiłam na czerwoną, koronkową bluzkę, czarne dżinsy i czarną skórę, a do tego czarne buty na koturnie. Włosy związałam w wysoki kucyk i zrobiłam lekki makijaż. Byłam gotowa. Jak zwykle śniadań nie jadam więc spakowałam książki i zostało mi tylko pięć minut. Długo się szykowałam. Usłyszałam dzwonek do drzwi więc szybko zbiegłam po schodach i otworzyłam drzwi

- Cześć - powiedziałam i pocałowałam każdą w policzek  

- Cześć. Idziemy - spytała Gabriella. Ona zawsze była taka ułożona, raczej spokojna i najbardziej inteligentna

- Jasne - zwróciłam się do dziewczyn i wyszłam. Ruszyłyśmy do szkoły. Gdy przekroczyłyśmy próg usłyszałyśmy rozmowy, krzyki i uczniów i nauczycieli. Eva złapała się z głowę i nagle wszyscy ucichli. Jakby spowodowała to ona, ale to nie jest możliwe. Podeszłyśmy do swoich szafek. Otworzyłam swoją i schowałam do niej książki oprócz chemii i ją zamknęłam. Za drzwiczkami ktoś stał.

- David! Cześć! - powiedziałam i pocałowałam go

- Kochanie! Dawno Cię nie widziałem... - posmutniał - Czemu się nie odzywałaś? 

- Em... Wyjechałam

- No nic... ważne że wróciłaś - powiedział i pocałował mnie w czoło - Chodź - powiedział i pociągnął mnie za rękę. Na chemii siedziałam z Davidem. Podczas tej jakże fascynującej lekcji mieszaliśmy coś. Spojrzałam na Eve i Gabi. Gabriella była bardzo skupiona probówce z gazem i nagle ona pękła. Gaz się ulotnił i musieliśmy się ewakuować. Wybiegliśmy szybko z klasy. Szukałam wzrokiem Gabi ale nigdzie jej nie było. Wbiegłam z powrotem do klasy. Siedziała cały czas w tej samej pozycji. Podbiegłam do nie i zaczęłam ją szturchać. 

- Gabi! Gabriella! - zaczynałam tracić kontakt ze światem a następnie upadłam. Ostatnie co zobaczyłam to buty chyba Evy a potem one po prostu zniknęły i zobaczyłam ciemność przed oczami...

Otworzyłam oczy a nade mną stała Eva a z nią stał David

- Co... Co ja tu robię? - chciałam się podnieść ale nie mogłam

- Jesteś u mnie w domu. Zatrułaś się gazem - powiedział

- A co... Co z Gabi? - spytałam

- Jest w szpitalu. Także się zatruła ale ona bardziej więc musiała zostać w szpitalu

- Okey... Ile dni nie kontaktowałam? 

- Dwa - powiedziała Eva

- Yyy... A ile dni tu jestem? 

- Jeden - odpowiedziała

- Aha... - powiedziałam i zakręciło mi się w głowie. Poczułam że coś spływa mi z nosa. Podniosłam rękę. Zobaczyłam krew a pod oczami Evy pojawiły się żyły a jej oczy zrobiły się czerwone

- Eva...? - spytałam a ona zaczęła się do mnie zbliżać - Eva! - krzyknęłam

- Przestań! - podszedł do niej David

- Co się stało? Eva? - zwróciłam się do niej - Kim jesteś? Najpierw szybko się poruszasz. Potem to! Co Ci jest?!

- My... - zaczął David ale nie mógł tego z siebie wydusić

- Jesteśmy wampirami - dokończyła Eva

- Kim?!

- Wampirami - powiedziała ponownie. David złapał mnie za rękę ale ją wyrwałam

- Nie dotykajcie mnie - wstałam z łóżka - Jesteście potworami. Nie... - wybiegłam z pokoju. Jak oni mogli. Ukrywali to przede mną. Nagle zjawiła się Eva a za nią David. Cofnęłam się krok

- Ile już to ukrywacie?

- My mamy już prawie 400 lat

- Ile?! 400 lat. Nie , nie ,nie to nie możliwe

- Ale prawdziwe - powiedział 

- Nie musisz się nas bać - powiedziała Eva

- Wcale! Prawie mnie ugryzłaś! Gdyby nie David nie żyłabym! - krzyczałam

- No niby tak... ale zobaczyłam krew i tak już jest z nami

- Niestety nasza natura jest silniejsza od nas

- Nie... Ja muszę to przemyśleć - powiedziałam i skierowałam się do drzwi - Nie zjawcie się przede mną nagle - ostrzegłam ich i wyszłam. Zaczęłam bić się z myślami. To jest nie możliwe. To jest takie... dziwne... dziwnie straszne. Jak mam im dalej ufać? To trochę takie... okropne. Człowiek z wampirami. Są moimi przyjaciółmi ale jak mam im ufać. Jeszcze mnie ugryzą i zabiją. Jeżeli istnieje coś takiego żeby zamienić mnie w wampira podejmę się tego. Dlaczego? Ponieważ kocham Davida. Kocham Evę. Ale czy jest ich więcej?..  

***

No więc jest już rozdział 1. Piszcie czy się podoba. Czekam na wasze opinie...